వలస పాలనకు ముందు ఆహార భాండాగారంగా వెలుగొందిన భారత ఆహార వ్యవస్థ, నేడు రసాయన వ్యవసాయం, కాలుష్యం వంటి సమస్యలతో సతమతమవుతోంది. ఈ నేపథ్యంలో చిరుధాన్యాల వైపు మళ్లడమే పరిష్కారమని నిపుణులు సూచిస్తున్నారు.
చరిత్రకారుల ప్రకారం, వలస పాలనకు ముందు భారత్ స్వయం సమృద్ధితో ఆహార భద్రతను సాధించింది. గ్రామాలు తమ అవసరాలను తామే తీర్చుకునేవి. అయితే, బ్రిటిష్ పాలనలో వాణిజ్య పంటల ప్రాధాన్యత పెరగడంతో ఆహార ధాన్యాల ఉత్పత్తి తగ్గి, 1943 బెంగాల్ కరువు వంటి విపత్తులకు దారితీసింది.
స్వాతంత్ర్యం తర్వాత హరిత విప్లవం దేశాన్ని ఆకలి చావుల నుండి బయటపడేసింది. కానీ, అధిక దిగుబడుల కోసం వాడిన రసాయన ఎరువులు, పురుగుమందులు భూసారాన్ని దెబ్బతీయడంతో పాటు, నీటి వనరులను కలుషితం చేశాయని నిపుణులు ఆందోళన వ్యక్తం చేస్తున్నారు. ఆర్సెనిక్ వంటి విష లోహాలు ఆహార శ్రేణిలోకి చేరే ప్రమాదం కూడా పెరిగింది.
ఈ పరిణామాల నేపథ్యంలో, జీవనశైలి వ్యాధులు, దీర్ఘకాలిక అనారోగ్య సమస్యలు పెరుగుతున్నాయని ఆరోగ్య నిపుణులు హెచ్చరిస్తున్నారు. దీనికి పరిష్కారంగా, పర్యావరణవేత్తలు సంప్రదాయ వ్యవసాయ పద్ధతులు, ముఖ్యంగా చిరుధాన్యాల సాగు వైపు మళ్లాలని సూచిస్తున్నారు. ఇవి తక్కువ నీటితో, రసాయనాలు లేకుండా పండుతాయని, ఆరోగ్యానికి ఎంతో మేలు చేస్తాయని వారు చెబుతున్నారు.
ఆహార భద్రతతో పాటు ఆరోగ్య భద్రతను కూడా పరిగణనలోకి తీసుకోవాల్సిన అవసరం ఉందని నిపుణులు స్పష్టం చేస్తున్నారు. భూమి ఆరోగ్యాన్ని కాపాడటమే మన ఆరోగ్యాన్ని కాపాడుకోవడానికి మార్గమని, 'ఆహారమే ఔషధం' అనే ప్రాచీన భావనను తిరిగి ఆచరణలో పెట్టాలని వారు అభిప్రాయపడుతున్నారు.
