ఒకప్పటి పాఠశాల విద్యార్థి జీవితం నేటి తరం కంటే ఎంతో భిన్నంగా ఉండేది. కిండర్ గార్డెన్ వంటి ప్రీ-స్కూల్ వ్యవస్థ విస్తృతంగా అందుబాటులో లేకపోవడం, విద్యార్థుల మూల్యాంకనం 'పాస్' లేదా 'ఫెయిల్' పద్ధతిలో జరగడం వంటివి ఆనాటి ప్రత్యేకతలు.
ఆ రోజుల్లో, తల్లిదండ్రులకు తమ పిల్లలు ఒంటరిగా పాఠశాలకు వెళ్లడం గురించి పెద్దగా ఆందోళన ఉండేది కాదు. సైకిల్ మీద దింపడాలు, స్కూల్ బస్సులు వంటి సౌకర్యాలు లేనప్పటికీ, పిల్లలు సురక్షితంగా పాఠశాలకు చేరుకుంటారనే నమ్మకం వారిలో ఉండేది.
విద్యార్థుల మూల్యాంకనం ప్రధానంగా 'పాస్' లేదా 'ఫెయిల్' అనే పద్ధతిలోనే జరిగేది. ప్రస్తుత శాతాల ఆధారిత మార్కుల విధానం అప్పట్లో లేదు. విద్యార్థుల ప్రతిభను కేవలం ఉత్తీర్ణత లేదా అనుత్తీర్ణత ఆధారంగానే అంచనా వేసేవారు.
ట్యూషన్లకు వెళ్లడం అనేది అప్పట్లో ఒక అవమానకరమైన విషయంగా పరిగణించబడేది. చదువులో వెనుకబడిన విద్యార్థులు మాత్రమే ట్యూషన్లకు వెళ్తారనే అభిప్రాయం సమాజంలో ఉండేది, ఇది తరచుగా ఎగతాళికి దారితీసేది.
పుస్తకాలలో నెమలి ఈకలు లేదా కొన్ని రకాల ఆకులను భద్రపరచడం వల్ల తెలివితేటలు పెరుగుతాయని విద్యార్థులు బలంగా విశ్వసించేవారు. పుస్తకాలను గుడ్డ సంచుల్లో సర్దుకోవడం, గొలుసులతో కూడిన టిన్ బాక్సుల్లో భద్రపరచుకోవడం ఒక సృజనాత్మక పనిగా భావించేవారు. ప్రతి సంవత్సరం కొత్త తరగతిలోకి మారినప్పుడు పుస్తకాలకు అట్టలు వేయడం ఒక పెద్ద పండుగలా జరిగేది.
