మనిషి జీవితంలో అహంకారం ఒక నిశ్శబ్ద శత్రువుగా పరిణమిస్తుందని, అది ఆధ్యాత్మిక ఎదుగుదలను అడ్డుకుంటుందని ఆధ్యాత్మిక గ్రంథాలు చెబుతున్నాయి. “నేను చేశాను, నేనే గొప్ప” అనే భావన ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి విఘాతం కలిగిస్తుంది. ఈ విషయాన్ని మహాభారతంలోని కొన్ని సంఘటనల ద్వారా స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు.
మహాభారత యుద్ధ సమయంలో, అర్జునుడు కర్ణునితో జరిగిన యుద్ధంలో శ్రీకృష్ణునితో తన సందేహాన్ని వ్యక్తం చేశాడు. కర్ణుని శక్తిని చూసి ఆశ్చర్యపోయిన అర్జునుడు, తన శక్తి తక్కువైనదా లేక కర్ణుడు గొప్పవాడా అని ప్రశ్నించాడు. శ్రీకృష్ణుడు, అర్జునునికి కర్ణుని శక్తికి కారణం అతని ఒంటరి పోరాటం కాదని, కానీ అతని అసాధారణమైన పోరాట పటిమను ప్రశంసించాడు. ఈ సంభాషణ అర్జునుని అహంకారాన్ని కొంత తగ్గించింది.
అనంతరం, శ్రీకృష్ణుడు అర్జునుని ఒక బ్రాహ్మణుని వద్దకు తీసుకెళ్ళాడు. ఆ బ్రాహ్మణుడు తన వద్ద కత్తిని కలిగి ఉండటాన్ని చూసి అర్జునుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. బ్రాహ్మణుడు తన నలుగురు శత్రువులను శిక్షించడానికి ఆ కత్తిని కలిగి ఉన్నానని చెప్పాడు. ఆ శత్రువుల పేర్లు విన్నప్పుడు, చివరిది అర్జునుడేనని తెలుసుకుని అతను మరింత ఆశ్చర్యానికి గురయ్యాడు. తన దేవుడినే రథసారథిగా పెట్టుకొని యుద్ధంలో నడిపించడమే అతని శత్రుత్వానికి కారణమని బ్రాహ్మణుడు వివరించాడు.
ఈ సంఘటనల ద్వారా, “నేను” అనే అహంకార భావన ఉన్నంతవరకు భక్తి పరిపూర్ణం కాదని అర్జునుడు గ్రహించాడు. మనిషి ఎంతటి మహోన్నతుడైనా, భగవంతుని ముందు అణువంతేనని అర్థం చేసుకున్నాడు. నిజమైన భక్తి అంటే “నేను చేస్తున్నాను” అనే అహంకారాన్ని వదిలి, సర్వస్వం భగవంతునికి అర్పించడమేనని తెలుసుకున్నాడు. భగవంతుడు ప్రేమను చూస్తాడు కానీ అహంకారాన్ని కాదని, అర్పణతో కూడిన జీవితమే ఆత్మకు శాంతినిస్తుందని, అహంకారం తొలగిన చోటే భగవంతుడు ప్రత్యక్షమవుతాడని ఈ సంఘటనలు తెలియజేస్తున్నాయి.
