ఒకప్పుడు సమాజంలో కీలక పాత్ర పోషించిన, విశిష్ట విలువలతో జీవించిన ఒక తరం క్రమంగా కనుమరుగవుతోంది. వారి జీవనశైలి, విలువలు, సాంకేతికత లేని జీవితం నేటి తరానికి ఒక పాఠం.
అన్నం పెట్టే ముందు ఇతరుల ఆకలిని గుర్తించిన, ఇరుకైన ఇళ్లల్లో ప్రేమగా జీవించిన, బాధ్యతలను ఎరిగిన ఈ తరం, 'నేను' అనకుండా 'మనం' అంటూ జీవించింది. డిగ్రీలు లేకున్నా జీవితాన్ని చదివిన, గడియారం లేకున్నా సమయాన్ని సద్వినియోగం చేసుకున్న ఈ తరం, సాంకేతికత లేకుండానే జ్ఞానాన్ని, స్నేహాన్ని, వినోదాన్ని పొందగలిగింది.
ACలు, కూలర్లు, మినరల్ వాటర్, పిజ్జాలు, బర్గర్లు లేకున్నా హాయిగా, ఆరోగ్యంగా, ఆనందంగా జీవించింది. రాత్రిళ్లు ఇంటి అరుగులపై కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, పిల్లల బాల్యాన్ని ఆటపాటలతో నింపుతూ, ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో చదివించి, క్రమశిక్షణకు పెద్దపీట వేసింది. వీధి నాటకాలు, తోలు బొమ్మలాటలు, బుర్రకథలను ఆస్వాదించింది.
ఇంటిముంగిటిని ముగ్గులతో అలంకరించిన, శారీరక శ్రమతో వందేళ్లు ఆరోగ్యంగా జీవించిన ఈ తరం, బంధాలకు, బంధుత్వాలకు, ఆప్యాయతలకు, అనుబంధాలకు, ఉమ్మడి కుటుంబాలకు విలువనిచ్చింది. వ్యాపారంలో కల్తీకి తావివ్వకుండా, నీతి నిజాయితీలతో జీవించింది.
కార్పొరేట్ ఆసుపత్రులు, ఆధునిక వ్యాధుల గురించి తెలియకుండా, లాంతర్ల వెలుగులో జీవితంలో కష్టాలను ధైర్యంగా ఎదుర్కొని, ఆడంబరాలకు దూరంగా, త్యాగాలతో పిల్లల భవిష్యత్తుకు పునాదులు వేసి, కులమతాలకు అతీతంగా సోదరభావంతో జీవించిన ఈ తరం, నేడు ఒక్కొక్కరుగా మనల్ని విడిచి వెళ్ళిపోతుంటే, వారి విలువలను నేటి తరం అందిపుచ్చుకోవాల్సిన ఆవశ్యకత ఎంతైనా ఉంది.
